Amerykański o. Pio – 33 Niedziela Zwykła rok A
Czy można zmarnować życie tylko dlatego, że za bardzo boimy się porażki? Czy pragnienie doskonałości może stać się pułapką? I dlaczego człowiek, którego uznano za mało zdolnego, stał się jednym z najbardziej niezwykłych duchownych Ameryki, nazywanym „amerykańskim Ojcem Pio”?
W dzisiejszej „Szklance Dobrej Rozmowy” opowiem Wam historię genialnego kompozytora, który z obawy przed niedoskonałością zniszczył własne dzieło, oraz bł. Solanusa Caseya – skromnego zakonnika, któremu nie pozwolono nawet głosić kazań, a który stał się duchowym przewodnikiem tysięcy ludzi. Co łączy te dwie pozornie zupełnie różne historie? Dlaczego jedni, mimo niezwykłych zdolności, nie potrafią ich wykorzystać, a inni, choć niewiele mają, dokonują rzeczy zdumiewających?
„Strach przed porażką potrafi odebrać nam więcej niż sama porażka”. W przypowieści o talentach Jezus pokazuje nam coś znacznie głębszego niż obowiązek rozwijania swoich zdolności. Zaprasza nas do odkrycia, jak bardzo obraz Boga, który nosimy w sercu, wpływa na nasze decyzje, odwagę i sposób przeżywania codzienności. Bo największą tragedią nie jest to, że coś nam się nie udało, ale że ze strachu nigdy nie spróbowaliśmy.
Być może odkryjecie, że Bóg nie oczekuje od nas bezbłędności ani niezwykłych osiągnięć. Czeka na nasze zaufanie. A prawdziwe talenty nie zawsze są tymi, które podziwia świat. Czasem największe cuda zaczynają się tam, gdzie człowiek przestaje liczyć wyłącznie na własne siły, a zaczyna naprawdę ufać Bogu.
Dlaczego zakopujemy swoje talenty?
Zapraszam na szklankę dobrej rozmowy. W Talmudzie, w prawie żydowskim zakopanie skarbu w ziemi było zalecanym jedynym bezpiecznym i odpowiedzialnym sposobem uchronienia skarbu. Wprost Talmud stwierdza – Ten, kto chce uchronić skarb, musi go zakopać w ziemi. Gdy słyszę o bohaterze dzisiejszej Ewangelii, który otrzymał jeden talent i go zakopał w ziemi, przypomina mi się opowiadanie brytyjskiego autora Isaaka Thompsona. Pewien człowiek ma walącą się starą chatkę. Przychodzi do niego znajomy i mówi: Słuchaj, jak tam w tym roku zbiory bawełny? – A wiesz, nie posiałem. – A dlaczego? – Bo bałem się ryjkowca, szkodnika. Wolałem nie ryzykować. – A kukurydza jak wyszła? – Też nie mam kukurydzy. – Dlaczego? – Bo bałem się suszy. – A jak tam z ziemniakami? – Nie mam w tym roku ziemniaków, bo bałem się stonki. – To nic nie posadziłeś ani nie posiałeś? – Tak, ale się bardzo cieszę, ponieważ w tym roku nie poniosłem żadnego ryzyka. Dlaczego człowiek zakopał talent? Moi drodzy, sparaliżował go lęk. Bałem się – mówi do Pana – ponieważ wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym. Bałem się. Strach paraliżuje.
Lęk, który paraliżuje nasze życie
Max Lucado pisze, że jego przyjaciel otrzymał kopertę w liście poleconym z potwierdzeniem odbioru z urzędu skarbowego, a wcześniej obliczył sobie, że ma do zapłacenia podatek, którego nie dopłacił. Nie miał akurat w mieszkaniu żadnych pieniędzy, oszczędności też niewielkie i przez cały tydzień nie otwierał koperty. Chodził z lękiem dookoła komody, na której leżała ta koperta. Nie miał odwagi wziąć noża i otworzyć. Dopiero po tygodniu się przemógł. Wziął nóż, otworzył, wyjął list i okazało się, że była to nadpłata, którą otrzymał z powrotem. Żałował, że przez tydzień nie otwierał koperty. Lęk go paraliżował. Obliczenia były niewłaściwe. Moi kochani, bardzo często w naszym życiu obliczenia są niewłaściwe, a strach jest na wyrost. Co jest kluczowe, żeby się nie bać? Moi kochani – Pan. Ten, który daje talenty. Jeśli stracimy z oczu Tego, kto daje talenty, albo będziemy mieli fałszywy obraz tego Pana, będziemy się bali talenty pomnażać. – Bałem się, bo wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym. Chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś.
Opowieść Ojców pustyni – nie stracić z oczu celu
Ksiądz kardynał Robert Sarah podaje opowiadanie z czasów ojców pustyni. Do przełożonego na pustyni w pierwotnym, jednym z klasztorów chrześcijańskich podchodzi brat i mówi: Ojcze, dlaczego tak wielu z nas opuszcza życie monastyczne, rezygnuje z życia zakonnego? Abba się na chwilę zamyślił i mówi: Bo z życiem zakonnym jest tak jak z psem, który goni zająca. Wyobraź sobie psa, który biegnie za zającem. Szczeka głośno, biegnie za zającem. Inne psy słysząc to szczekanie dołączają do niego i całe stado biegnie za zającem. Ale w pewnym momencie niektóre psy zaczynają zwalniać. Straciły z oczu zająca. Nie widzą go. – Za kim właściwie biegniemy, Za czym podążamy? I psy, które nie widzą zająca, słabną. Odchodzą na bok, gubią się. Zostają tylko te, które mają przed oczyma uciekającego zająca aż w końcu go dogonią. I w życiu zakonnym, jeśli stracimy z oczu Jezusa Chrystusa, czyli cel tego życia, nie wytrzymamy. Moi drodzy, zauważcie, że ci, którzy mieli relację z Panem, wytrwali w pomnażaniu talentu, a ten, który miał fałszywy obraz tego Pana: Jesteś człowiekiem twardym, chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś – nie dał rady.
Genialny kompozytor, który zniszczył swoje dzieło
Moi kochani, jest taka bardzo przejmująca historia finlandzkiego kompozytora. Jean Sibelius. Przed wojną napisał siedem symfonii. Są genialnymi dziełami, każda w swoim rodzaju. I przymierzał się do VIII Symfonii, która miała być ukoronowaniem jego twórczości. Od środka lat 20-tych, kiedy zakończył pisanie tej siódmej, siedział, pracował nad VIII Symfonią. Niestety, towarzyszyły mu słowa jego profesora, gdy kształcił się w Wiedniu. Karl Goldmark powiedział mu wtedy: Najważniejszą cechą kompozytora jest być nieskończenie krytycznym krytykiem samego siebie. I on chciał stworzyć genialne dzieło. Miał różne przymiarki. Bał się, że te dzieła nie dorastają do poprzednich albo że ich nie przebiły. Moi kochani, jest koniec wojny, 1945 rok. Jego żona siedzi w pokoju kominkowym i on wnosi miednicę, w której jest pełno nut, sterty nut. Podchodzi do kominka i wszystko spala. Żona o mało nie zemdlała z wrażenia. Jeszcze prosił, żeby mu pomogła w spalaniu. Spalił wszystkie swoje dzieła. Prawdopodobnie spalił VIII symfonię, która mogła być genialna. I taka chyba była. Sparaliżował go lęk przed tym, że ta symfonia nie dorówna poprzednim. Żył jeszcze 32 lata.
Ten okres nazywamy „milczeniem z Järvenpää”, bo tam właśnie mieszkał. Przez 32 lata do śmierci nie napisał ani jednego dzieła. Sparaliżował go lęk i zapadło w życiu tego wielkiego kompozytora milczenie. A za tym wszystkim prawdopodobnie stał profesor, który wbił mu do głowy, że musi być perfekcyjny. I mimo, że ten profesor gdzieś już był tam na horyzoncie, a może nawet już nie żył, jego słowa ciągle go paraliżowały.
Moi drodzy, a skąd możemy wiedzieć, że ci dwaj – jeden, który dostał pięć talentów, drugi, który był właścicielem dwóch talentów – pomnożyli je dlatego, bo mieli zaufanie do swego pana? To można wywnioskować z tekstu dzisiejszej Ewangelii. Ten, który otrzymał pięć talentów, zaraz poszedł, aby je puścić w obrót. Zaraz poszedł, czyli się nie bał. Decyzja była natychmiastowa. Miał zaufanie do pana.
Pułapka perfekcjonizmu – czego uczy Jezus?
Moi drodzy, w Talmudzie, w prawie żydowskim zakopanie skarbu w ziemi było zalecanym jedynym bezpiecznym i odpowiedzialnym sposobem uchronienia skarbu. Wprost Talmud stwierdza: Ten, kto chce uchronić skarb, musi go zakopać w ziemi. Depozyt zakopany w ziemi, nawet gdy został utracony, nie był wytykany temu właścicielowi i nie odpowiadał za to, ponieważ zgodnie z prawem go ukrył. Więc gdyby ci dwaj, tak jak ten, który otrzymał jeden talent, ukryli go, zakopując w ziemi, postąpiliby zgodnie z prawem. Jednak zaryzykowali, bo wiedzieli, że ich pan, który powierzył im te talenty, nie jest kimś, kto czyha tylko na ich błąd, żeby ich nakryć, żeby ich ukarać. Mieli do niego takie zaufanie, że wiedzieli, że on się ucieszy z tego, że pomnażają jego talenty, które są jego darem. I być może byłby czwarty bohater Ewangelii. Nie ma go. Byłby to ten, który puścił w obieg talenty, ale przez to je stracił. Ciekawe, jaka byłaby reakcja pana? Wynika z tego, że nie miałby mu chyba tego za złe, bo chciał, bo robił wszystko, tylko że się nie udało. Może nie z jego winy.
I moi kochani, jeszcze jedna rzecz, na którą zwracają uwagę bibliści, że ci dwaj mówią relacyjnie: Przekazałeś mi pięć talentów. Oto zwracam tobie drugie pięć. A ten, kto otrzymał jeden talent i go zakopał, mówi: Masz tu z powrotem swój talent. Więc nie ma między nimi żadnej relacji. Moi kochani, tam gdzie jest obraz Pana, obraz Boga, który kocha, który jest życzliwy, który daje poczucie bezpieczeństwa, tam jest rozwój duchowy, tam jest głęboka modlitwa. Popatrzmy teraz na człowieka, który może nie miał ludzkich talentów, ale któremu z Bożą pomocą udało się pomnożyć talenty i to bardzo.
Amerykański Ojciec Pio – niezwykła historia
Bernard Casey nazywany jest amerykańskim Ojcem Pio. Bernard urodził się w bardzo ubogiej rodzinie. Chatka drewniana. Szpary były pozamykane błotem. Z dzieciństwa wyniósł głęboką wiarę. Jego mama była tak wierząca, że kiedy chatka zaczęła się palić, wzięła wodę święconą i był świadkiem cudu. Ta woda święcona ugasił pożar. Miał powołanie do kapłaństwa. Niestety w seminarium nie poradził sobie z językiem niemieckim i z łaciną. Został wyrzucony z seminarium. Wstąpił do kapucynów w Detroit. I tam skończył seminarium, ale ze względu na brak zdolności otrzymał święcenia kapłańskie, ale został tak zwanym „sacerdos simplex”, czyli „kapłanem prostym”, który mógł odprawiać jedynie Eucharystię. Gdyby spowiadał, byłoby to ważne, natomiast miał zakaz spowiedzi i zakaz głoszenia kazań. Otrzymał w klasztorze w Detroit posługę na furcie klasztornej. I moi kochani, co się okazało? Ci, którzy przychodzili na furtę, nawet jeśli przychodzili do innych ojców czy do innych braci, zaczęli się na tej furcie zatrzymywać. To były rozmowy z ojcem Solanusem Caseyem – bo takie imię zakonne otrzymał. Zasłynął z niesamowitej mądrości. Okazało się, że w tej poczekalni na furcie zaczęto dostawiać rzędy krzeseł. W pewnym momencie pomieszczenie przy furcie musiało być rozbudowane. Przychodzili ludzie i nie było dla nich ważne, czy czekają godzinę, dwie czy trzy, bo warto było doczekać się na rozmowę z ojcem Solanusem.
Ojciec Solanus powtarzał zazwyczaj dwie rzeczy. Pierwsza rada jest niesamowicie ważna. Można ją sobie zapamiętać. Mówił każdemu: Z góry dziękuj Bogu. Z góry dziękuj Bogu, dziękuj za to, co już otrzymałeś. Ale jak o coś prosisz, to od razu podziękuj za to, o co prosisz. Dziękuj Bogu za te dary, które otrzymasz. A druga rada, którą powtarzał, brzmiała: Ufaj bez reszty Panu Bogu. Przychodzili ludzie z problemami rodzinnymi. Przychodzili dotknięci chorobami, mający różne lęki, rozterki. Zatrzymywali się na furcie i w pewnym momencie ta furta, czyli brama klasztorna, stała się najważniejszym miejscem tego klasztoru. Ludzie nie chcieli wchodzić dalej. To był ich punkt docelowy. Żył bardzo długo. Zmarł w wieku 88 lat i w jego pokoju zostały po nim przedmioty. Wszystko, co posiadał, to były drucikowe okulary, buty, czerwona stuła, notesik – i to kilka tomów, w których spisywał prośby.
I moi kochani, przy tysiącach próśb, które zanotowywał, które zanosił w intencji tych, którzy tam się zatrzymywali na tej furcie, przy siedmiuset, były uwagi o wysłuchanej modlitwie. Zobaczcie – człowiek po ludzku nie obdarzony żadnymi talentami, jednak pomnożył talent, bo tym polem pomnażania talentów była rzeczywistość duchowa. I o to chodzi w dzisiejszej Ewangelii. Bóg powierza ci talent. Nie zakopuj go w ziemi. Rozwijaj ten talent w codziennych spotkaniach z Jezusem.
Nie musisz być doskonały, by dokonać wielkich rzeczy
I tu nie ma ludzi, którzy nie mają szans. Tu nie ma osób, które są wyłączone z tego pomnażania talentu. Moi kochani, kiedy zmarł ksiądz biskup Wilhelm Pluta – biskup gorzowski, związany także z naszym miastem, bo tutaj w Bielsku, uczył w dzisiejszym liceum imienia im. Mikołaja Kopernika – był katechetą, kazanie na pogrzebie wygłosił jego przyjaciel, który towarzyszył mu przez większość życia i powiedział bardzo ciekawą rzecz: Dla biskupa Wilhelma rzeczywistość duchowa była o wiele bardziej realna niż ta ziemska. Czyli on żył w świecie duchowym. To był świat, w którym czuł się najlepiej. To był świat, którego powietrzem oddychał. I życzę każdemu i każdej z Was, i sobie, byśmy w świecie ducha, w świecie naszej relacji z Bogiem pomnażali talenty. A tu nie ma osób, które są wyłączone z tego zadania. Nie bójmy się, jeśli coś się nam nie uda, Pan Bóg patrzy na nas miłosiernym spojrzeniem. Najgorzej ten talent duchowy zakopać w ziemi z lęku i z braku zaufania do Pana. Fałszywy obraz Pana paraliżuje i wprowadza w lęk. Więc najpierw odkryjmy, kim jest Bóg. Odczujmy jak bardzo nas kocha, jak bardzo Mu na nas zależy, A wtedy bez problemu, bez lęku będziemy rozwijać swoją relację z Nim, czyli swoje duchowe talenty. Pan z wami. Niech was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec i Syn, i Duch Święty.
Serdecznie dziękuję za tak pozytywny feedback. Wielu z Was już podzieliło się wrażeniem po przeczytaniu książki. Bardzo dziękuję za pozytywne recenzje. Jeśli jesteście zainteresowani, to tutaj i w opisie do filmu ks. Piotr podaje namiary. Moi kochani, z całego serca dziękuję za wszelkie formy wsparcia – poprzez Patronite, „buy coffee”, przycisk „Wesprzyj” czy wpłaty na konto. Bóg zapłać. Dziękuję za wysłuchanie do końca. A tu jest playlista do naszych ostatnich kazań.
🟢 👨🍳👉 Zerknij na nasze filmy kulinarne 🍰 PRZEPIS NA SZYBKIE CIASTO
1. czytanie (Prz 31, 10-13. 19-20. 30-31)
Poemat o dzielnej niewieście
Czytanie z Księgi Przysłów
Niewiastę dzielną kto znajdzie? Jej wartość przewyższa perły. Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa; nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia. O wełnę i len się stara, pracuje starannie rękami. Swe ręce wyciąga po kądziel, jej palce chwytają wrzeciono. Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce. Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana. Uznajcie owoce jej rąk, niech w bramie sławią jej czyny.
Psalm (Ps 128 (127), 1b-2. 3. 4-5 (R.: 1b))
Szczęśliwy człowiek, który służy Panu
Szczęśliwy człowiek, który służy Panu *
i chodzi Jego drogami.
Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, *
szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.
Szczęśliwy człowiek, który służy Panu
Małżonka twoja jak płodny szczep winny *
w zaciszu twego domu.
Synowie twoi jak oliwne gałązki *
dokoła twego stołu.
Szczęśliwy człowiek, który służy Panu
Tak będzie błogosławiony człowiek, *
który służy Panu.
Niech cię z Syjonu Pan błogosławi †
i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem *
przez wszystkie dni twego życia.
Szczęśliwy człowiek, który służy Panu
2. czytanie (1 Tes 5, 1-6)
Dzień Pański nadejdzie niespodziewanie
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan
Nie potrzeba wam, bracia, pisać o czasach i chwilach, sami bowiem dokładnie wiecie, że dzień Pański przyjdzie tak jak złodziej w nocy.
Kiedy bowiem będą mówić: «Pokój i bezpieczeństwo» – tak niespodzianie przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie umkną. Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi.
Aklamacja (J 15, 4a. 5b)
Alleluja, alleluja, alleluja
Trwajcie we Mnie, a Ja w was trwać będę.
Kto trwa we Mnie, przynosi owoc obfity.
Alleluja, alleluja, alleluja
Wersja dłuższa
Ewangelia (Mt 25, 14-30)
Przypowieść o talentach
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść:
«Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana.
Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi.
Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”
Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”
Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”».
Wersja krótsza
Ewangelia (Mt 25, 14-15. 19-21)
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść:
«Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał.
Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi.
Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu Pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego Pana!”»
Czytania Liturgiczne pochodzą z Lekcjonarza wydanego przez: Wydawnictwo Pallottinum
