34 Niedziela Zwykła rok A

lis 20, 2026 | Ks. Marek Studenski, Rok A

Jak rozpoznać Jezusa? 34 Niedziela Zwykła rok A Chrystusa Króla

Przeprowadzono kiedyś niezwykły eksperyment. Przyszli księża, którzy doskonale znali Ewangelię, mieli po drodze spotkać człowieka potrzebującego pomocy. Niektórzy przygotowywali właśnie kazanie o miłości bliźniego. A jednak wielu z nich przeszło obojętnie. Dlaczego? Odpowiedź jest zaskakująca. I bardzo wiele mówi także o naszym życiu.

Opowiem Wam również historię kobiety, która uważała się za najgorszą osobę w Nowym Jorku. Była przekonana, że dla niej nie ma już ratunku. A jednak jedno spotkanie odmieniło nie tylko jej życie, ale także losy wielu innych ludzi.

Zabiorę Was również do skutej lodem Antarktydy, gdzie przyroda uczy nas niezwykłej lekcji miłości, oraz do obozu jenieckiego, w którym pewien kapłan pokazał, jak wielkiej odwagi wymaga czasem dobroć.

„Najpiękniejsza miłość to ta, przy której nie musisz udowadniać, że na nią zasługujesz”.

Bo czasem, żeby spotkać Boga, nie trzeba iść dalej. Trzeba się zatrzymać.

Zapraszam Was serdecznie na dzisiejszą Szklankę Dobrej Rozmowy. Być może po jej wysłuchaniu inaczej spojrzycie na człowieka, którego spotkacie jutro.

Czy rozpoznałbyś Jezusa?

Zapraszam na szklankę dobrej rozmowy. Europę przemierza tajemniczy wędrowiec – hrabia Falkenstein. Jest elegancko ubrany. Podróżuje do Wersalu, do Francji. Okazuje się, że tym człowiekiem jest cesarz Józef II Habsburg. Przebrany za hrabiego odwiedza szpitale, przytułki, wizytuje domy swoich poddanych. Jest incognito. Nie chce, aby go rozpoznano. Także dlatego, że wywołałoby to problemy. Trzeba by było na jego cześć uruchamiać salwy honorowe, organizować bankiety, przyjmować go w pałacach. On zatrzymuje się w zwykłych zajazdach. To przebranie za hrabiego jest pozorne. Większość ludzi i tak wie, że jest to cesarz, więc jest to swego rodzaju gra. W miejscowości Savikovice w Czechach jest pomnik. Zachowały się też obrazy, ryciny, bo tam podobno cesarz Józef II jako hrabia Falkenstein wziął brony od jednego z rolników i zaorał bruzdę ziemi. Zachowało się wiele ciekawych legend, takich opowieści z morałem, jak to cesarz Józef II w przebraniu opłaca lekarza dla biednej wdowy, jak staje się ojcem chrzestnym dziecka jednego z żołnierzy i tak dalej. Są to tylko pobożne opowiastki, które prawdopodobnie nie miały wiele wspólnego z prawdą. Dziś widzimy prawdziwego Króla. Przychodzi bardzo często nierozpoznany – w głodnych, w więźniach, w chorych. Mało tego, cesarz Józef II przybrał odzienie hrabiego tylko na krótki czas. A Jezus przychodzi i staje się jednym z nas. Dzieli nasz los, chłód, odrzucenie, a potem śmierć. Przeżywa takie same lęki jak my. Takie same cierpienia. Ale przychodzi też w każdym biednym, ukryty w drugim człowieku. Czy go rozpoznam?

Moi kochani, dzisiaj prorok Ezechiel mówi, że Bóg przychodzi sam poszukiwać swoich owiec. – Zabłąkaną sprowadzę z powrotem do owczarni, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię. Patrząc na tych pasterzy, którzy nie chcą paść owiec, Bóg sam staje się pasterzem. Moi kochani, to się dokonuje także dzisiaj.

Kobieta, która straciła nadzieję na przebaczenie

Jest taka kapitalna historia związana z błogosławionym arcybiskupem Fultonem Sheenem, który dwa miesiące temu został wyniesiony na ołtarze w Saint Louis. Kiedy pracował jako ksiądz w Nowym Jorku na Manhattanie, pewnego wieczoru przyszły do niego dwie dziewczynki: Proszę księdza, Kitty umiera. Jest ciężko chora. A kim jest Kitty? – pyta ksiądz Sheen. – To ksiądz jej nie zna? Przecież wszyscy ją tu znają. Dziewczyny zaprowadziły księdza Sheena do Kitty. Mówi, że wyszedł z Manhattanu do najbiedniejszej dzielnicy. Kiedy szedł po schodach na piąte piętro, tak zaniedbanej kamienicy nigdy nie widział. Wszedł do pokoju. Na ziemi leżały stare szmaty, papiery, niedojedzone potrawy, niezjedzone jedzenie, a w brudnym łóżku leżała ciężko chora Kitty. Była dziewczyną, która wykonywała najstarszy zawód świata, jak to mówią. Siadł przy jej łóżku, zaczął z nią rozmawiać, zaczął jej mówić o Jezusie i zapytał, czy nie chce się pojednać z Bogiem. Wtedy Kitty powiedziała: Nie mogę. Nie mam żadnych szans. Jestem najgorszą dziewczyną w Nowym Jorku. Wtedy ksiądz Sheen się uśmiechnął i powiedział: Po tym, co powiedziałaś, już wiem, że to jest nieprawda, bo najgorsza dziewczyna w Nowym Jorku powiedziałaby, że jest najlepszą dziewczyną w Nowym Jorku. Zaczął jej mówić o Bożym miłosierdziu, o Jezusie, który czeka. Kiedy Kitty pokazała ręce pełne siniaków, wybroczyn, granatowych plam: Mąż mnie pobił, ponieważ przyniosłam mu za mało pieniędzy. I ta rozmowa zamieniła się w spowiedź, a następnie ksiądz Sheen udzielił Kitty namaszczenia chorych. I okazało się, że choć była nawet podtruwana przez tego męża, nagle odzyskała zdrowie.

I Kitty stała się apostołką Manhattanu, apostołką Nowego Jorku. Potem ksiądz Sheen mówi, że bardzo często słyszał, kiedy przyszedł chłopak – mówi: Ja jestem od Kitty. Przyszedłem się wyspowiadać. Przychodzi dziewczyna: Jestem od Kitty. Kitty mnie posłała. Chciałabym się wyspowiadać. Chciałabym się pojednać z Bogiem. A ukoronowaniem wszystkiego było spotkanie i spowiedź dziewczyny, która dopuściła się zbrodni. I moi kochani, zobaczcie jak Bóg posługuje się dobrym pasterzem, aby przyciągać owce. I to jest też posługa miłosierdzia. W sposób delikatny, tak jak to potrafił robić ksiądz arcybiskup Sheen który miał, mówiąc nieładnie, na swoim koncie setki takich nawróceń. I ja mogę stać się apostołem Pana Boga. I to jest też posługa wobec tych, którzy tego potrzebują. Pomyślmy, w jaki sposób to robić. Już kilkaset osób otrzymało książkę i cieszą się z jej lektury. Zbliżają się święta Bożego Narodzenia. Szukamy prezentów. Kiedyś jeden z księży zapytany, kogo zaprosić na imieniny czy urodziny, mówi: Najlepiej zaprosić tych, którzy się z tego ucieszą, dla których to nie jest problem, dla których to jest radość. Więc jeśli macie kogoś, o kim myślicie, że ucieszy się z tej książki z kazaniami na rok liturgiczny, który się rozpoczyna, no to może jest okazja, żeby tę książkę sprezentować. Namiary znajdziecie w opisie do filmu.

Dlaczego nie pomagamy, choć wiemy, co dobre?

Moi kochani, w Princeton w Stanach Zjednoczonych przeprowadzono eksperyment wśród kleryków. Otóż najpierw kazano im przygotować kazanie. Części z nich polecono, by przygotowywali kazanie o miłosiernym Samarytaninie, o miłości bliźniego. Potem kazano to kazanie wygłosić i powiedziano jednym, że mają bardzo mało czasu i już są spóźnieni, a innym, że mają dużo czasu. I co się okazało? Po drodze w bramie był podstawiony skulony człowiek, który prosił o pomoc. Wpływ na to, kto mu pomógł, nie wywarł temat kazania, tylko pośpiech. Okazało się, że ci, którym powiedziano, że muszą się spieszyć, bo już są spóźnieni, nie zatrzymywali się przy tym cierpiącym człowieku. A więc my możemy wiedzieć, że miłość bliźniego jest wartością, że tego oczekuje Jezus. Ale zabieganie, tempo życia, ten kierat świata sprawia, że nie zauważamy człowieka w potrzebie. I moi kochani, właśnie ten eksperyment może stać się dla nas ważny, bo trzeba się zatrzymać. Żeby pomóc dobrym słowem czy jakimś gestem miłości, najpierw trzeba się zatrzymać przy drugim człowieku i zobaczyć, że jest w potrzebie.

Niezwykła lekcja wzajemnej miłości

Na Antarktydzie żyją zwierzęta, które potrafią przetrwać najbardziej ekstremalne mrozy. Są to pingwiny cesarskie. Żyją bardzo długo, bo od 20 do 50 lat. Mróz tam sięga nieraz minus 50 stopni Celsjusza. Wiatr wieje z prędkością 180 km na godzinę. I co robią te pingwiny? Jak potrafią przetrwać te mrozy? Otóż one się zbijają w takie skupiska, nawet liczące od kilkudziesięciu do kilkuset pingwinów. Zbijają się razem. I chociaż na zewnątrz tego skupiska panuje temperatura minus 17 stopni, bo już się ogrzewają tam swoimi ciałami, to wewnątrz tego kłębu pingwinów temperatura nawet dochodzi do 37,5 stopnia. Przeprowadzano badania – przyczepiano tym pingwinom specjalne czujniki. I co się dzieje w tej gromadzie pingwinów? Tam, chociaż tego na zewnątrz nie widać, jest taki spokojny falowy ruch. Te pingwiny się wymieniają – gdzieś co pół minuty, co minutę robią minimalne parę kroczków. Takie minimalne ruchy niezauważalne. I w ten sposób pingwiny, które były w środku, wychodzą znowu na zewnątrz, a te, które były na zewnątrz ogrzewają się w środku i potrafią przetrwać ekstremalne mrozy właśnie dzięki tej ciekawej wymianie, że wszystkie korzystają z ciepła.

Czy nie byłby to piękny obraz ludzkości, gdyby każdy miał serce do bliźniego? Nie byłoby ludzi samotnych, odtrąconych, porzuconych, gdybyśmy się potrafili tak ogrzewać dobrym słowem, gesty miłości – jak zwierzęta – ich prowadzi instynkt. A mamy coś o wiele więcej. Mamy serce, mamy wolną wolę i mamy Ewangelię. I moi kochani, wiemy, że my nie zawrócimy Wisły kijem. Nie jesteśmy w stanie zmienić wszystkich ludzi. Ale możemy zmienić siebie. Możemy naszym dobrym słowem czy samą obecnością ogrzać człowieka, który jest zziębnięty przez niepewność, lęk czy strach. Pobyć przy nim, poradzić coś dobrego, pocieszyć. Tego oczekuje dzisiaj Jezus. Święty Jan kapitalnie powiedział: Pod koniec życia będziemy sądzeni z miłości. Miłość wymaga odwagi.

Kapłan, którego nie złamał obóz jeniecki

Jest taka bardzo ciekawa postać, dzisiaj już sługa Boży – ksiądz Emil Kapaun. Żył w Stanach Zjednoczonych w XX wieku. Syn emigrantów z Czech, którzy przenieśli się do Stanów, mieszkał w amerykańskim Pilznie. Odkrył powołanie kapłańskie, został kapelanem wojskowym. Kiedy Amerykanie toczyli walki w Korei Północnej, on tam towarzyszył żołnierzom. Zostali otoczeni, pokonani pod Unsan. Zdrowi żołnierze uciekli. Zostali tylko chorzy – 3000 żołnierzy. On poświęcił się i został z tymi chorymi. Dostali się do niewoli, do okrutnego obozu jenieckiego prowadzonego przez Chińczyków. Tam byli maltretowani, strasznie traktowani. Ksiądz Emil Kapaun miał niesamowitą odwagę. Miał niesamowicie mężne serce. Kiedy jeden z Chińczyków zamierzył się i celował pistoletem do oficera o nazwisku Miller, ksiądz podszedł i odtrącił go. Nie doszło do brutalnej egzekucji. Ksiądz Emil Kapaun trzymał na ręku umierających jak dobry ojciec. Jednał ich z Bogiem. Ksiądz Emil spowiadał żołnierzy, pocieszał, podnosił na duchu, opatrywał im rany. A kiedy zabrakło jedzenia i żołnierze umierali z głodu, bo z 3 tysięcy żołnierzy tam zmarło 1200, on zakradał się do spiżarni strażników, personelu tego strasznego obozu i wykradał jedzenie – kukurydzę, pszenicę, a także garnki, żeby dla nich gotować. I jak potem im mówił, przed każdą taką eskapadą odmawiał modlitwę do Dobrego Łotra – do świętego Dyzmy, by pomógł mu w tym przynoszeniu jedzenia ze spiżarni strażników. I nigdy się nie zawiódł. Wyobraźcie sobie, że ksiądz Emil Kapaun był u kresu sił. Był już ciężko chory i Chińczycy przenieśli go do tak zwanego szpitala, który był nazywany „domem śmierci”, bo tam po prostu porzucano jeńców bez jedzenia, bez picia aż umrą z głodu. I kiedy jeńcy chcieli go siłą powstrzymać. Nie chcieli go oddać. On mówi: Pozwólcie mi tam odejść, bo idę tam, dokąd zawsze chciałem pójść. Pozwólcie mi umrzeć.

Moi kochani, umarł w opinii świętości. Nie można było go zidentyfikować. Dopiero teraz, w naszych czasach, kiedy są badania DNA, w tym miejscu dokonano ekshumacji, zidentyfikowano jego szczątki i przeniesiono do kościoła w Stanach Zjednoczonych. Dzisiaj czeka na beatyfikację. Patrząc na tę wspaniałą postać, widzimy, że miłość bliźniego wymaga często także i odwagi. Nie tylko zatrzymania się przy tym, kto potrzebuje naszego wsparcia, ale potrzeba męstwa. Nie zawsze to jest łatwe, więc módlmy się o dar męstwa, o dar odwagi.

Na miłość nie musisz zasługiwać

Jest taka bardzo ciekawa książka. Napisał ją amerykański poeta Robert Frost. Powstała w 1914 roku i nosi tytuł: „Śmierć parobka”. Jest gospodarstwo, które prowadzą Warren i Mary. I tam jest parobek, który nazywa się Silas. Ten parobek często ich zawodzi. Ucieka, kiedy jest najbardziej potrzebny, kiedy potrzeba jego pracy, nigdy go nie ma. Bardzo często oddala się, prowadzi taki zbyt lekki, nieodpowiedzialny tryb życia. I pewnego razu, wyczerpany u kresu sił wraca do ich gospodarstwa. Ma bogatego brata, nie idzie do niego, tylko idzie do Warrena i Mary i mówi, że tu jest jego dom. Mówi im tak: Dom to jest miejsce, do którego przyjdziesz i nie mogą cię z niego wyrzucić. Wtedy Mary się uśmiecha i mówi: Ja bym to inaczej nazwała. Dom to jest coś, na co nie musisz zasługiwać, na co nie musisz zasłużyć. Na drugi dzień Silas umiera otoczony miłością Warrena i Mary. Piękna opowieść, piękna historia. I moi kochani – czy mam w życiu takie miejsce, takie osoby, na których miłość nie muszę zasługiwać? I czy ja potrafię być takim człowiekiem dla moich bliźnich, na którego miłość nie muszą zasługiwać?

Gdzie dzisiaj szukać Jezusa?

Hrabia Falkenstein, czyli cesarz Józef II, przyszedł w przebraniu, udawał hrabiego, ale został rozpoznany. Dziś przychodzi do nas Jezus. Nie zawsze potrafimy Go rozpoznać. Miejmy oczy otwarte, by umieć Go rozpoznać w drugim człowieku. Moi kochani, Jezus, ten dobry Pasterz, mówi dzisiaj, że sam poszukuje swoich owiec. Więc pierwszą rzeczą, którą zróbmy – ja też będę próbował – ty też – pozwólmy się dzisiaj odnaleźć Dobremu Pasterzowi, żeby nie musiał nas długo szukać. A drugie zadanie jest takie: Pozwólmy tak jak błogosławiony arcybiskup Fulton Sheen, żeby Jezus posługiwał się nami w poszukiwaniu owiec, które potrzebują pomocy, wsparcia, które się zagubiły, są skaleczone czy chore. Bądźmy współpracownikami Jezusa.

Podziękowanie na zakończenie roku liturgicznego

Bardzo, bardzo, bardzo serdecznie dziękuję wszystkim naszym słuchaczom, bo tym kazaniem zakończyliśmy kolejny rok liturgiczny – rok A. W przyszłą niedzielę rozpoczniemy nowy rok liturgiczny i z Bożą pomocą, jeśli Pan Bóg będzie tego chciał, rozpoczniemy kolejny cykl rozważań. Ciekawe jaki entourage nam tu przygotuje ksiądz Piotr? Może jakoś troszkę coś się zmieni wizualnie.

I moi kochani w intencji wszystkich, którzy choć raz wysłuchali kazania w tym roku i którzy teraz mnie słuchają, odprawię Mszę Świętą o potrzebne dla was łaski. Bóg zapłać. Kiedy nadejdzie kres naszego ziemskiego życia i staniemy przed Jezusem, by było tak, że powiemy: Jezu, kiedy widzieliśmy cię chorym, spragnionym, w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie, nakarmiliśmy cię, podaliśmy ci kubek wody? – żeby odpowiedź Jezusa była taka: Było to wtedy, kiedy zatrzymałeś się przy Mnie. Niech Pan Bóg nam w tym błogosławi. Pan z wami. Niech was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec i Syn, i Duch Święty.

Bardzo dziękujemy za wszystkie formy wsparcia – poprzez Patronite, przycisk „Wesprzyj”, buy coffee czy wpłaty na konto. A jeśli umknęły Wam poprzednie filmy, to tu macie playlistę. Dzięki za wysłuchanie do końca.

 

 

🟢 👨‍🍳👉 Zerknij na nasze filmy kulinarne 🍰 PRZEPIS NA SZYBKIE CIASTO 

1. czytanie (Ez 34, 11-12. 15-17)
Chrystus zna swoje owce
Czytanie z Księgi proroka Ezechiela

Tak mówi Pan Bóg: «Oto Ja sam będę szukał moich owiec i będę sprawował nad nimi pieczę. Jak pasterz dokonuje przeglądu swojej trzody, gdy znajdzie się wśród rozproszonych owiec, tak Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne.

Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisku» – mówi Pan Bóg. «Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie».

Do was zaś, owce moje, tak mówi Pan Bóg: «Oto Ja osądzę poszczególne owce, barany i kozły».

Psalm (Ps 23 (22), 1b-2a. 2b-3. 5. 6 (R.: por. 1b))
Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego
Pan jest moim pasterzem, *
niczego mi nie braknie,
pozwala mi leżeć *
na zielonych pastwiskach.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, *
orzeźwia moją duszę.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach *
przez wzgląd na swoją chwałę.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Stół dla mnie zastawiasz *
na oczach mych wrogów.
Namaszczasz mi głowę olejkiem, *
kielich mój pełny po brzegi.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną *
przez wszystkie dni życia
i zamieszkam w domu Pana *
po najdłuższe czasy.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

2. czytanie (1 Kor 15, 20-26. 28)
Królestwo Boże
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Chrystus zmartwychwstał jako pierwociny spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez Człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności: Chrystus jako pierwociny, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc.

Trzeba bowiem, ażeby królował, «aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy». Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

Aklamacja (Por. Mk 11, 9c. 10a)
Alleluja, alleluja, alleluja
Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie.
Błogosławione Jego królestwo, które nadchodzi.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (Mt 25, 31-46)
Chrystus będzie sądził z uczynków miłości
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych ludzi od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie.

Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: „Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane dla was od założenia świata!

Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a przyodzialiście Mnie;
byłem chory, a odwiedziliście Mnie;
byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie”.

Wówczas zapytają sprawiedliwi: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? Albo spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię, lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?”

A Król im odpowie: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście”.

Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom!

Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a nie daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie;
byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie”.

Wówczas zapytają i ci: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?”

Wtedy odpowie im: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tego i Mnie nie uczyniliście”.

I pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego».

Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata rok A/B/C

Czytania Liturgiczne pochodzą z Lekcjonarza wydanego przez: Wydawnictwo Pallottinum

33 Niedziela Zwykła rok A

33 Niedziela Zwykła rok A

Amerykański o. Pio - 33 Niedziela Zwykła rok A Czy można zmarnować życie tylko dlatego, że za bardzo boimy się porażki? Czy pragnienie doskonałości może stać się pułapką? I dlaczego człowiek, którego uznano za mało zdolnego, stał się jednym z najbardziej niezwykłych...

32 Niedziela Zwykła rok A

32 Niedziela Zwykła rok A

Ile się modlić 32 Niedziela Zwykła rok A Na portalu jednej z najpiękniejszych europejskich katedr znajduje się niezwykła rzeźba. Przedstawia przystojnego młodzieńca w koronie, który przyciąga spojrzenia młodych kobiet. Jednak wystarczy obejść tę postać i spojrzeć na...

Uroczystość Wszystkich Świętych rok A

Uroczystość Wszystkich Świętych rok A

Uroczystość Wszystkich Świętych rok A - 31 Niedziela Zwykła rok A Czy jeszcze spotkamy tych, za którymi tęsknimy? Przy grobie bliskiej osoby pytanie o życie wieczne nabiera osobistego znaczenia. Clive Wearing potrafił zapamiętać zaledwie kilkanaście ostatnich sekund....

Postaw mi kawę na buycoffee.to