Kiedy wszystko idzie nie po Twojej myśli 29 Niedziela Zwykła rok A
„Tu już nic nie da się zrobić”? Dlaczego wszystko potoczyło się właśnie tak. Co zrobić z lękiem o przyszłość, bezsilnością i poczuciem, że w ważnej sprawie nic już nie da się zmienić?
Chcę Ci opowiedzieć o szesnastolatku porwanym przez piratów. Przez sześć lat żył w niewoli, cierpiąc głód i zimno. Kiedy wreszcie odzyskał wolność, mogłoby się wydawać, że nigdy nie zechce wrócić do miejsca swojej krzywdy. A jednak historia św. Patryka potoczyła się zupełnie inaczej. Co sprawiło, że wrócił?
Przywołam też niezwykły sen małej Teresy, w którym strach niespodziewanie zmienia stronę. Zajrzymy do lasu, gdzie zwyczajna sójka pomoże nam dostrzec coś, co łatwo przeoczyć we własnym życiu. I zatrzymamy się przy różańcach z chleba pozostawionych przez więźniów Auschwitz — przy świadectwie wiary, wobec którego trudno przejść obojętnie.
Nie widzisz dalszej drogi? To jeszcze nie znaczy, że jej nie ma.
Zapraszam Cię do odkrycia nadziei, która nie wymaga znajomości wszystkich odpowiedzi. Do spojrzenia na swoje zmartwienia z perspektywy większej niż własny lęk.
Bo granica Twoich możliwości nie jest granicą Bożego działania.
Posłuchaj. Być może właśnie teraz potrzebujesz przypomnieć sobie, czyjej ręki możesz się uchwycić. Zapraszam Cię na szklankę dobrej rozmowy.
Bóg działa także tam, gdzie się Go nie spodziewasz
Zapraszam na szklankę dobrej rozmowy. Bóg w dzisiejszym pierwszym czytaniu z Księgi Proroka Izajasza zwraca się do Cyrusa, Króla Persji: Ująłem cię mocno za twoją prawicę. Przypaszę ci miecz, chociaż mnie nie znałeś, aby wiedziano od wschodu do zachodu, że poza Mną nie ma nic. Ja jestem Bóg i nikt poza Mną. Do czego odnoszą się te słowa? Izraelici w roku 587 przed Chrystusem zostali uprowadzeni do Babilonu i mniej więcej po pięćdziesięciu latach Babilon jest zdobyty przez króla Persów, Cyrusa, który tworzył najpotężniejsze mocarstwo w dziejach całego świata. I on pozwala Izraelitom wrócić na swoją ziemię i tam odbudować świątynię, ponieważ jest władcą tolerancyjnym. Pan Bóg miał swój plan. Posłużył się pogańskim królem, który go nie znał. Przypasał mu miecz i pokazał, że jest w stanie wykorzystać jako narzędzie nawet niewierzących, niewierzących władców.
Moi kochani, ta historia ma niesamowite znaczenie dla naszego życia. Pan Bóg jest ponad wszystkim. Wszystkie wydarzenia, które spotykamy, których jesteśmy uczestnikami, są w ręku Boga. Poza Mną nie ma nic – mówi Pan Bóg. Moi kochani, mam tutaj przepiękny różaniec, który dostałem w prezencie. Różaniec irlandzki ze świętym Patrykiem. Zieleń to kolor Irlandii. Jeszcze później możemy tutaj troszkę przybliżyć. Moi drodzy, święty Patryk mieszkał w Brytanii w części należącej do Imperium Rzymskiego na przełomie IV i V wieku. I tam bardzo często zawijali piraci, którzy łapali niewolników i młody 16-letni Patryk dostał się do niewoli. Został wywieziony do Irlandii. Nie wierzył w Boga i tam jego pan, jego właściciel, kazał mu paść bydło na tych irlandzkich zboczach. Mimo że one są bardzo piękne, właśnie takie zielone, porośnięte piękną trawą, jednak cierpiał głód i zimno przez 6 lat. I tam odkrył Boga. I mówi, że modlił się po sto razy dziennie i sto razy w nocy. Odkrył Pana Boga i po sześciu latach pokonał 300 kilometrów, doszedł do wybrzeża i udało mu się uciec. Wsiadł na statek i znalazł się u siebie.
Moi kochani, jakie są dalsze jego losy? Tam, w tej niewoli, u Irlandczyków odnalazł Boga, Zaczął się kształcić w Europie, zdobył wykształcenie, został księdzem, został biskupem. I moi kochani, pewnego razu ma sen. W tym śnie widzi, że przychodzi do niego mężczyzna. Nie wiadomo skąd, ale Patryk jest przeświadczony, że ma na imię Wiktorykus. I trzyma w rękach mnóstwo listów – całą stertę listów. I daje jeden list Patrykowi. On otwiera, a list nosi tytuł „Głos Irlandczyków”. I jakie są tam słowa? Przybywaj do nas, święty młodzieńcze I chodź znów wśród nas. I dla niego to jest wezwanie, by wrócić do Irlandii.
Moi kochani, wraca do Irlandii już jako biskup i tam, zapytajcie, jeżeli macie przyjaciół w Irlandii, jest misjonarzem, który zaszczepił wiarę wśród wtedy jeszcze pogańskich Irlandczyków. Kim tym razem się posłużył Pan Bóg? Kto był tym „Cyrusem”? Irlandzcy piraci. Nie wiedzieli, że uczestniczą nieświadomie w dziejach chrystianizacji Irlandii. Tak działa Pan Bóg, więc trzeba wszystko oddać w Jego ręce. On wie, co robi.
Czego sójka może nauczyć nas o Bożej Opatrzności?
Moi kochani, sójka. Popularna sójka, co prawda należy do rodziny krukowatych, ale jak zobaczymy na zdjęciu wygląda całkiem inaczej niż popularne kruki – jest przepięknie ubarwiona, nosi łacińską nazwę gariculus glandarius. Co to znaczy? Gariculus czyli ktoś krzykliwy krzykacz, a glandarius – to od żołędzi – czyli krzykacz żołędziowy. Dlaczego? Sójka nazywana jest najtańszym leśnikiem Europy. Co się okazuje? Ma specjalnie przystosowany dziób, by wyłupywać z tych czapeczek żołędzie. W przełyku jest w stanie pomieścić kilka żołędzi i przenosi je od dębu, gdzie je zdobywa nawet na odległość kilku kilometrów. I sójka zakopuje te żołędzie w ziemi. Ma niesamowitą pamięć, taką przestrzenną. I potem, kiedy szuka pożywienia, wraca na te tereny. To dzieje się akurat teraz, we wrześniu i w październiku, czyli teraz w lesie właśnie sójki przenoszą te żołędzie, kiedy my o tym mówimy. I moi kochani, co się okazuje? Że sójka nie jest w stanie zjeść wszystkich żołędzi, które zasiała. I z tych żołędzi wyrastają dęby. I to dlatego na przykład w lasach sosnowych nagle jest dąb. Nieraz się spotyka, bo sójka jest w stanie właśnie do innego lasu przenieść żołądź i tam wyrasta dąb. Mało tego, jest tak zwany paradoks Reida. Wszyscy się dziwią, że po epoce lodowcowej dęby zaczęły rosnąć tak daleko na północ Europy. To właśnie dzięki tym małym ptaszkom, tym małym zwierzątkom. Sójka żyje niedługo – kilka lat. Jest bardzo malutka. Dęby żyją kilkaset lat, a nawet tysiąc lat. Zobaczcie, sójka, która wykrada dębem żołędzie przyczynia się do rozrostu dębów w lasach Europy. To jest taki obraz tego, czego Pan Bóg dokonuje w historii człowieka, nieraz poprzez nieświadomych wykonawców Jego woli, tak jak Cyrus czy irlandzcy piraci.
Gdy ogarnia Cię lęk — niezwykły sen małej Teresy
Moi drodzy, mamy wiele takich sytuacji, gdzie ogarnia nas lęk. Brakuje nam zaufania do Pana Boga I właśnie wtedy warto sobie o tym przypomnieć, że Pan Bóg jest większy niż wszystko. Niedawno przeczytałem z zapisków świętej Tereski od Dzieciątka Jezus, najmłodszej w historii doktor Kościoła – jej przeżycie z dzieciństwa. Mówi tak: Jako dziecko, jako dziewczynka miała sen. Śniło mi się, że wyszłam do ogrodu. Tam stała beczka po wapnie. I widzę, że na tej beczce tańczą niesamowicie ruchliwe dwa małe, ohydne diabełki. Kiedy zobaczyły mnie, rzuciły na mnie spojrzenie, w popłochu zaczęły uciekać. Udały się do bieliźniarni, która była naprzeciw. A ponieważ widziałam, jak są mało odważne, postanowiłam tam pójść i zobaczyć, co robią. Diabełki skakały po stołach. Kiedy widziały moje spojrzenie, nie wiedziały, gdzie się ukryć. Były przerażone. Z lęku przed moim spojrzeniem usiłowały ucieczki, a nie miały gdzie się skryć. To tylko prosty sen. Dobry Bóg chciał mi powiedzieć, że dusza, w której jest łaska uświęcająca, nie musi się bać demonów, które są tchórzami i uciekają przed spojrzeniem dziecka.
Moi kochani, popatrzcie, co tu mamy. Odwrócenie lęku. To nie dziecko boi się demonów, tylko demony boją się dziecka. Nie zwycięża ludzka odwaga. Ale Tereska mówi: Dusza, w której jest łaska uświęcająca.
Czyli nie Tereska, ale Ten, kto mieszka w jej sercu. To, co pisze święty Jan w swoim liście: Ten, który jest w was, jest mocniejszy od tego, który jest w świecie. I to widać w historii Cyrusa, w historii świętego Patryka. Święty Jakub mówi: Przeciwstawcie się diabłu, a ucieknie od was. Moi kochani, człowiek, który stawia Bogu ograniczenia – że tu Pan Bóg już nic nie może zdziałać, wpada w rozpacz. A więc jaka jest definicja nadziei? Nadzieja to niestawianie Bogu ograniczeń. Piękna definicja, moi kochani. Bill Hybels, taki ewangelizator, w jednej ze swoich książek nawiązuje do fresku Michała Anioła Buonarottiego „Stworzenie Adama”. Wiemy, że na tym fresku koniuszkami palców prawie że dotykają się ręka Boga Stwórcy i ręka Adama. Ta ręka Boga jest bardzo delikatna. To ona powołała wszystko do istnienia z niczego. Przepiękne ujęcie stworzenia Adama. A Bill Hybels pisze tak – Wyobraźmy sobie teraz, co by było, gdyby ręka Adama przesunęła się o piętnaście centymetrów i uchwyciła mocno rękę Boga. I ja właśnie tak robię. Ująłem cię mocno za twoją prawicę. To jest dzisiejsze pierwsze zdanie czytań mszalnych, pierwsze zdanie, które usłyszeliśmy w Księdze Proroka Izajasza. A więc ujmijmy mocno, uchwyćmy się mocno ręki Boga, bo z Nim niczego nie musimy się bać.
Dlaczego październik jest miesiącem różańca?
Październik to miesiąc różańca. Dlaczego akurat w tym miesiącu odmawiamy różaniec przez każdy dzień w kościołach, po czy przed Mszą Świętą? Dlatego, że 7 października miała miejsce bitwa pod Lepanto, która wpłynęła na losy Europy, kiedy wojska chrześcijańskie wygrały z flotą turecką. To właśnie zwycięstwo różańcowe, ponieważ papież Pius V wezwał w tym dniu wszystkich – od najmłodszych, od dzieci – po starców i cały chrześcijański świat odmawiał różaniec. Co jest dla mnie takim znakiem skuteczności modlitwy różańcowej?
Różańce z chleba — świadectwo wiary z Auschwitz
Moi kochani, mówię te słowa w bardzo niedalekiej odległości od byłego nazistowskiego, niemieckiego obozu Auschwitz-Birkenau. A tam wśród pamiątek, które pozostały po więźniach, są różańce z chleba. Wyobraźmy sobie – ktoś odjął sobie od ust ostatnią kromkę chleba w tak strasznym głodzie, gdzie człowiek był w stanie nieraz zrobić wszystko, żeby godzinę dłużej przeżyć, wziąć komuś ostatniego ziemniaka czy skibkę chleba. I tam ktoś tego nie spożył, żeby zamienić to w różaniec. Bo wiedział, że jak spożyje tę kromkę chleba, może przeżyć godzinę dłużej. A jak będzie miał różaniec, to może przeżyć cały obóz i nieraz tak było. Czy to nie jest takim namacalnym wypełnieniem się słów z Księgi Powtórzonego Prawa przytoczonych przez Jezusa w walce z szatanem: Nie samym chlebem żyje człowiek. Pan z wami. Niech was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec i Syn, i Duch Święty.
Dzięki za wysłuchanie do końca. Moi drodzy, bardzo cenne są teraz wszystkie formy wsparcia – poprzez lajki, zwłaszcza subskrypcje, komentarze, bo to po zmianie algorytmu bardzo pomoże, żeby filmy docierały do większej liczby słuchaczy. Ważne jest również korzystanie z nowej funkcji – podbijania filmu. Dziękujemy również za pomoc poprzez Patronite, buy coffee, przycisk „Wesprzyj” czy wpłaty na konto. Bóg zapłać. Tu macie namiary na nasze ostatnie najlepsze produkcje.
🟢 👨🍳👉 Zerknij na nasze filmy kulinarne 🍰 PRZEPIS NA SZYBKIE CIASTO
Król Cyrus narzędziem Boga
Czytanie z Księgi proroka Izajasza
Tak mówi Pan o swym pomazańcu, Cyrusie: «Ja mocno ująłem go za prawicę, aby ujarzmić przed nim narody i królom odpiąć broń od pasa, aby otworzyć przed nim podwoje, żeby się bramy nie zatrzasnęły.
Przez wzgląd na mego sługę, Jakuba, Izraela, mojego wybrańca, nadałem ci twój tytuł, bardzo zaszczytny, chociaż Mnie nie znałeś. Ja jestem Pan, i nie ma innego. Poza Mną nie ma boga. Przypaszę ci broń, chociaż Mnie nie znałeś, aby wiedziano od wschodu słońca aż do zachodu, że poza Mną nie ma nic. Ja jestem Pan i nikt poza Mną».
Psalm (Ps 96 (95), 1 i 3. 4-5. 7-8. 9 i 10ac (R.: por. 3))
Pośród narodów głoście chwałę Pana
Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
śpiewaj Panu, ziemio cała.
Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów, *
rozgłaszajcie Jego cuda pośród wszystkich ludów.
Pośród narodów głoście chwałę Pana
Wielki jest Pan, godzien wszelkiej chwały, *
budzi trwogę najwyższą, większą niż inni bogowie.
Bo wszyscy bogowie pogan są tylko ułudą, *
Pan zaś stworzył niebiosa.
Pośród narodów głoście chwałę Pana
Oddajcie Panu, rodziny narodów, *
oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę.
Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu, *
przynieście dary i wejdźcie na Jego dziedzińce.
Pośród narodów głoście chwałę Pana
Uwielbiajcie Pana w świętym przybytku, *
zadrżyj, ziemio cała, przed Jego obliczem.
Głoście wśród ludów, że Pan jest królem, *
będzie sprawiedliwie sądził ludy.
Pośród narodów głoście chwałę Pana
2. czytanie (1 Tes 1, 1-5b)
Paweł dziękuje Bogu za wiarę, nadzieję i miłość Tesaloniczan
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan
Paweł, Sylwan i Tymoteusz do Kościoła Tesaloniczan w Bogu Ojcu i Panu Jezusie Chrystusie. Łaska wam i pokój!
Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, wspominając o was nieustannie w naszych modlitwach, pomni przed Bogiem i Ojcem naszym na wasze dzieło wiary, na trud miłości i na wytrwałą nadzieję w Panu naszym, Jezusie Chrystusie.
Wiemy, bracia przez Boga umiłowani, o wybraniu waszym, bo nasze głoszenie Ewangelii wśród was nie dokonało się samym tylko słowem, lecz mocą i działaniem Ducha Świętego oraz wielką siłą przekonania.
Aklamacja (Por. Flp 2, 15d. 16a)
Alleluja, alleluja, alleluja
Jawicie się jako źródło światła w świecie,
trzymając się mocno Słowa Życia.
Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Mt 22, 15-21)
Oddajcie cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Jezusa w mowie.
Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda, aby mu powiedzieli: «Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką. Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie?»
Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: «Czemu wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy? Pokażcie Mi monetę podatkową!» Przynieśli Mu denara.
On ich zapytał: «Czyj jest ten obraz i napis?» Odpowiedzieli: «Cezara». Wówczas rzekł do nich: «Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga».
Czytania Liturgiczne pochodzą z Lekcjonarza wydanego przez: Wydawnictwo Pallottinum
