5 Niedziela Wielkiego Postu rok A

5 Niedziela Wielkiego Postu rok A (J 11, 1-45)

Ile razy chcieliśmy zapytać Boga: „Gdzie byłeś, kiedy Cię potrzebowałem?”

W tym odcinku dotykam jednej z najbardziej poruszających scen Ewangelii — sceny, w której wiara spotyka się z bólem, rozczarowaniem i milczeniem Boga.

Wiara nie polega na udawaniu, że nic nie boli. Chcę pokazać, że Boże działanie nie przypomina magicznego ratunku w ostatniej sekundzie. Bóg nie pojawia się po to, by szybko usunąć problem, ale prowadzi człowieka głębiej — przez cierpienie, próbę i ciemność — ku wierze, która nie opiera się już tylko na emocjach, ale na prawdzie.

Sięgam także do niezwykle przejmujących świadectw C.S. Lewisa i Edith Eger, by pokazać, że prawdziwa wiara nie rodzi się w wygodzie, lecz dojrzewa w bólu, pytaniach i ciemności. Zapraszam na opowieść o Bogu, który nie zawsze działa tak, jak byśmy chcieli, ale potrafi przeprowadzić człowieka przez to, co po ludzku wydaje się nie do uniesienia.

Najtrudniejsze chwile nie zawsze oddalają od Boga; czasem właśnie one zrywają z serca wszystko, co było tylko pozorem wiary.

Trudna wiadomość

Zapraszam na szklankę dobrej rozmowy. Jezus dowiaduje się, że jego przyjaciel Łazarz, którego kocha, ciężko zachorował i w odpowiedzi na to postanawia zostać dwa dni w miejscowości, gdzie się akurat znajdował. Spóźnia się do Betanii. Ciekawa rzecz, że i Marta, i Maria mówią to samo. Wybiegają przed miejscowość i mówią: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Powtarza to Marta i Maria. Czy Jezus się spóźnił? Czy to był przypadek? Moi kochani, nasunęła mi się na myśl taka scena z „Władcy Pierścieni”. Frodo oczekuje na Gandalfa. Gandalf się spóźnia i Frodo pyta: Gdzie byłeś? Dlaczego się spóźniłeś? I na to Gandalf odpowiada: Pamiętaj, czarodziej nigdy się nie spóźnia. Nigdy też nie jest za wcześnie. Przychodzi zawsze wtedy, kiedy ma ochotę. To są figurki, które kupiłem w kinie, będąc na premierze „Władcy Pierścieni” Tolkiena. Dodam – Ci, którzy może się nie orientują, mogą być zainteresowani, że C.S Lewis i Tolkien byli przyjaciółmi. Spotykali się zwłaszcza w takim pubie „Eagle and Child”.

Miałem tam okazję być. Siedziałem w tym miejscu, gdzie miało miejsce ich spotkanie. Obaj napisali najbardziej swoje znane powieści. Lewis – „Kroniki narnijskie” – „Opowieści z Narnii”, a Tolkien „Władcę Pierścieni”. Obie te pozycje są taką alegorią Ewangelii. Obie warto przeczytać. Ja na przykład „Narnię” przeczytałem kilka razy i biorę się do następnej lektury. I to można powiedzieć o Panu Bogu. Bóg nigdy się nie spóźnia, nigdy nie jest za wcześnie, przychodzi zawsze wtedy, kiedy ma na to ochotę, kiedy tak postanawia. I Pan Jezus tłumaczy – te słowa są może szokujące: Łazarz umarł, ale raduję się, że mnie tam nie było, dlatego żebyście uwierzyli. O co tu chodzi? Dlaczego to spóźnienie Jezusa ma sens dla naszej wiary?

Piękna ale smutna książka

Moi kochani, jest przepiękna, ale bardzo trudna do przebrnięcia książka C.S Lewisa pod tytułem „Smutek”. Ten autor „Opowieści z Narnii”, który był ewangelizatorem, można powiedzieć XX wieku, wspaniały apologeta, znawca literatury, pisarz, profesor w tej książce pisze zupełnie inaczej. Pisze w zupełnie innym tonie niż we wszystkich jakichkolwiek swoich artykułach czy książkach.

Książka powstała po śmierci jego ukochanej żony Joy Davidman. Kim była ta kobieta? Małżeństwem byli tylko przez trzy lata. Ślub wzięli na jej łożu choroby, bo chorowała na chorobę nowotworową – w 1957 roku. I on liczył na to, że tą ukochaną żonę, z którą łączyło go tyle tematów, a była między nimi nić porozumienia niesamowita, bo oboje byli ludźmi wielkiego formatu i wysokich lotów intelektualnych, że będą razem dłużej. Śmierć przerwała ich związek i on sobie nie mógł z tym poradzić. I wyobraźcie sobie, że w tej książce „Smutek”, do lektury której wszystkich zachęcam, używa wobec Pana Boga określeń, których nie użył w żadnej innej pozycji. Nazywa Pana Boga „kosmicznym sadystą”, kimś, kto nawet nie jest weterynarzem, który leczy zwierzę, ale robi wiwisekcję na żywym organizmie dla samego eksperymentu. I w pewnym momencie jednak ta książka zmienia swój wydźwięk.

Mówi tak: Ci, którzy grają w brydża, mówią, że grę traktuje się na poważnie dopiero wtedy, kiedy gra się o pieniądze. Jeśli zaczniesz licytować, stawiając na szali już nie same tylko żetony czy sześciopensówki, ale jeśli postawisz wszystkie pieniądze, jakie posiadasz, wtedy dopiero zaczyna się prawdziwa gra. Jeśli postawisz nie żetony, ale wszystkie pieniądze, jakie posiadasz, wtedy dopiero odpowiesz sobie na pytanie, czy Bóg jest kosmicznym sadystą czy Bogiem, który cię kocha. I mówi, że jego dotychczasowa wiara była domkiem z kart. Wydawało mu się, że wierzy. Po śmierci żony zweryfikował tę wiarę i mówi, że brakowało mu ufności. I mówi: Żeby się obudzić i odzyskać przytomność, musisz zostać ogłuszony. Zostałem ogłuszony. A drugi obraz, który stosuje, jest też bardzo wymowny. Mówi: Możesz się cieszyć, że masz w domu silny sznurek. Możesz ufać w moc tego sznurka, kiedy na przykład obwiązujesz nim tobołki czy jakieś skrzynki, kufry. Ale przypuśćmy, że jesteś nad przepaścią i musisz się zawiesić na tym sznurze, bo nie masz innego ratunku, innego wyjścia. Dopiero wtedy okaże się, czy ufasz temu sznurowi.

Kiedy całym swoim ciężarem musisz zawisnąć na tej linie. Okazało się, że nie ufałem temu sznurowi, jakim była moja wiara. Dopiero w niebezpieczeństwie, dopiero w starciu z cierpieniem tak wielkim, jakie przeżyłem, okazało się, że moja wiara była domkiem z kart. Teraz z Bożą pomocą tą wiarę odbudowałem – mówi Lewis.

Ale prawdopodobnie przyjdzie kolejny cios w życiu i okaże się, że i ten domek może runąć, bo Pan Bóg nigdy nie zostawia nas bez swojego działania, chce, żebyśmy się coraz bardziej do Niego zbliżali. Moi kochani, ta książka – ja jej nie dałem rady tutaj całej streścić – warta jest przeczytania, zwłaszcza przez osoby, które przeżywają jakieś cierpienie, zwłaszcza cierpienie po stracie bliskiej osoby. Bo można przyjść z Lewisem poprzez żałobę i żal wobec Pana Boga do dojrzałej, pełnej ufności wiary. Jest wspaniałym przewodnikiem. Krótkie ogłoszenie: Bardzo Was proszę, rozważcie możliwość przekazania półtora procenta z Waszych podatków na szkoły katolickie „Dziedzictwo św, Jana Sarkandra”. Jak to zrobić – tu jest właśnie w tej zakładce opisane. Sama książka też jest wsparciem tych szkół. Dziękujemy za wszelkie okazane formy pomocy.

DEUS ex MACHINA Antyczne sztuki zaskakują

Moi kochani, w dramacie greckim, zwłaszcza w sztukach takich dramatopisarzy jak Eurypides był stosowany taki zabieg narracyjny, nazywany „deus ex machina”. Na czym to polegało? W najbardziej niespodziewanym momencie, kiedy akcja była bardzo zagmatwana i każdy się zastanawiał, jak to się teraz wyjaśni, co tutaj z tego wyjdzie, nagle zjawiał się bóg, który wszystko przecinał. Dlaczego „ex machina”? Ponieważ stosowano tak zwaną „machine” – to było takie urządzenie olbrzymie, taki żuraw – był statyw, poziome ramię, system bloczków i lin. I ten statyw był za sceną. I w pewnym momencie, w najbardziej decydującym momencie zwrotu akcji, ten dźwig się obracał. Na scenę wpadał z wysokości spuszczany na linach aktor, który odgrywał rolę Boga, wszystko wyjaśniał, dźwig unosił go do góry i znikał ze sceny.

Moi kochani, jest taka sztuka Eurypidesa pod tytułem „Ifigenia w Taurydzie”. I tam Ifigenia i jej brat Orestes są w opałach. Po prostu każdy, kto ogląda tę sztukę, zastanawia się, co teraz będzie. Na morzu cała armia statków króla czeka, żeby ich aresztować, żeby ich złapać. Jest burza na morzu. Nie mają żadnego wyjścia. I widzowie spodziewają się, że ta fabuła jakoś w jakimś kierunku musi pójść. A tu nagle ten dźwig, ta machina spuszcza boginię Atenę, która ich obu ocala, z tych opałów. Przecina węzeł.

Moi kochani, no można się zdenerwować. Ten, kto lubi oglądać filmy z jakąś ciekawą akcją, lubi też ciekawe zakończenia. A tutaj w najbardziej intrygującym momencie nagle autor wszystko przecina. Zjawia się bóg z urządzenia. Wpada na scenę, wybawia ich z tarapatów i sztuka się kończy. No ja bym się zdenerwował, gdybym rzeczywiście oglądał tę sztukę z taką nadzieją, że będzie coś ciekawego. Pan Bóg tak nie działa. I cała historia Łazarza, Marty i Marii mówi, że Bóg nie zjawia się nagle jak deus ex machina, że bohaterowie tej Ewangelii musieli przeżyć smutek, płacz, łącznie z Jezusem, który w tej Ewangelii również płacze.

Psycholożka Edith Eger

Moi kochani, jest taka przepiękna historia Edith Eger. Jako 16 letnia dziewczyna, Żydówka razem z mamą, którą bardzo kochała i swoją siostrą Magdą dostały się do Auschwitz i na rampie ma miejsce selekcja i niesamowite zdarzenie. Otóż doktor Mengele siłą oddziela dwie córki młodsze – ona miała 16 lat – od starszej mamy. Edith zaczyna płakać. Doktor Mengele zadał pytanie: Kim jest ta osoba? Edith powiedziała: To moja matka. I wtedy rozpoczęła się selekcja. Oddzielanie córki od matki, a doktor Mengele z sadystycznym uśmiechem pokazuje na komin krematorium i mówi: Nie płacz. Mamusia poszła do kąpieli pod prysznic. Zaraz znowu ją spotkasz. Spodobała mu się Edith, a ponieważ była po szkole baletu, wziął ją wieczorem do siebie i kazał jej tańczyć. Wtedy Edith zamknęła oczy i myślała, wyobrażała sobie, że jest w szkole baletu. Zacisnęła zęby i tańczyła. Otrzymała za to bochen chleba i ten chleb rozdała innym więźniom. Podzieliła się tym chlebem.

Edith przeżyła obóz i przez całe lata nie miała odwagi zmierzyć się z tą traumą. Cały czas żyła w żalu, nieprzebaczeniu, a przede wszystkim nie przebaczyła sobie. Edith nie potrafiła przebaczyć sobie tego, że na pytanie doktora Mengele, kim jest ta osoba, powiedziała: To jest moja matka. Cały czas czuła się winną, że wysłała matkę na śmierć do komory gazowej. Przez całe lata nie potrafiła zmierzyć się z tą traumą i pewnego dnia wpadła w jej ręce książka Viktora Frankla pod tytułem „Człowiek w poszukiwaniu sensu”. I ta książeczka zmieniła w jej życiu wszystko. W wieku 63 lat zebrała wszystkie siły, wyjechała do Polski i odwiedziła Auschwitz. Stanęła na rampie w tym samym miejscu, gdzie przed wielu laty została oddzielona od matki, gdzie miała miejsce ta selekcja. I w tym miejscu, tam dokładnie postawiła nogi, gdzie stała wtedy, przed wielu laty w czasie II wojny światowej. Mówi sama do siebie: Edith, wybaczam ci. To nie była twoja wina. Przecież ty kochałaś mamę z całego serca. Nie mogłaś zrobić inaczej. Musiałaś tak powiedzieć. To nie ty wysłałaś mamę na śmierć. To nie ty wysłałaś mamę do gazu. Edith przebaczyła samej sobie.

I co mówi? Przebaczenie nie jest prezentem dla sprawców. Nie jest prezentem dla doktora Mengele. Przebaczenie jest prezentem dla samego siebie, bo nie musisz już dźwigać tego ciężaru, który był dla ciebie nie do zniesienia. I dziennikarz pyta, obecnie już pani profesor, terapeutki dziewięćdziesięcioletniej – podobno, nie chce się w to wierzyć, ale przebaczyła pani również strażnikom. Tak, przebaczyłam strażnikom, ponieważ doszłam do wniosku, że byli w większym więzieniu niż ja.

Moi kochani, niesamowita rzecz pyta dziennikarz dr Edith Eger o jej stosunek do Boga. I ona mówi: Elie Wiesel zadał pytanie: Gdzie był Bóg w Auschwitz? Ja poszłam krok dalej. Znalazłam Boga w Auschwitz. Był cały czas ze mną. Bóg miał wobec mnie plan – nie tylko, abym mogła sama przetrwać, ale bym mogła również pomagać innym. I to robiłam. Mój Bóg jest pełen nadziei i pełen światła. Jest pełen miłości i pełen współczucia. Edith Eger dalej pomaga. Żyje, jest terapeutką, psychologiem, skończyła takie studia, jest wybitnym terapeutą.

Moi kochani, zobaczcie przez co przeszła i teraz nie zjawił się bóg – „deus ex machina”, który ją, jak w tych sztukach greckich, wyrwał z opałów, ale przeszła przez to wszystko i powiedziała jeszcze jedno: Bóg w Auschwitz nauczył mnie, że wszystko przemija, że nic nie trwa wiecznie, że wszystko jest tymczasowe. Popatrzcie, Pan Bóg działa w sobie właściwy sposób. Jak to powiedział Gandalf na pytanie: Gdzie byłeś? Czarodziej nigdy się nie spóźnia i nigdy nie jest za wcześnie. Pan Bóg nigdy się nie spóźnia, zawsze przychodzi na czas.

Moi kochani, może dziwić na początku to stwierdzenie Pana Jezusa: Łazarz umarł, ale cieszę się, że mnie tam nie było. Dlatego, żebyście wy mieli szansę uwierzyć. Kiedy przejdziemy przez trudne koleje życia z Bożą pomocą i nie zwątpimy w Jego łaskę, tak jak bohaterzy dzisiejszej Ewangelii, jeszcze bardziej zjednoczymy się z Jezusem i chyba także z bliźnimi, bo przecież Marta, Maria, Łazarz i Jezus po tym wszystkim – już byli przyjaciółmi – ale ich przyjaźń wzniosła się na zupełnie nowy, niespodziewany przez nich poziom. Pan z wami. Niech was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec i Syn, i Duch Święty.

A w gronie patronów na Patronite witamy Panią Justynę. Dziękuję za wszystkie formy wsparcia naszego kanału poprzez Patronite, „Buy coffee”, przycisk Wesprzyj i wpłaty na konto. Jeśli jesteś zainteresowany naszą książką, a może ona być świetnym prezentem dla kogoś z okazji Wielkiejnocy, to link do naszego sklepu jest w pierwszym przypiętym komentarzu. Zapraszam Was do podjęcia wielkopostnego wyzwania, żeby wysłuchać wszystkich sześciu kazań na Wielki Post. Dzisiaj już jest piąte, a tutaj są te, które były poprzednio. Zachęcam, żeby je również obejrzeć.

🟢 👨‍🍳👉 Zerknij na nasze filmy kulinarne 🍰 PRZEPIS NA SZYBKIE CIASTO 

5 Niedziela Wielkiego Postu rok A/B/C

Czytania Liturgiczne pochodzą z Lekcjonarza wydanego przez: Wydawnictwo Pallottinum